Gönül Kumpası Şiiri - Sessiz Vaveyla

Önce derya denizdin,
sordun halimi her gün,
Gönül kapımı çaldın,
nezaketinle süzgün.
Sözlerin sahte ilaç,
niyetin ise sürgün.

Hani nerde o diller?
O "nasılsın" diyen ses?
Şimdi duvarlar dilsiz,
kesildi o son nefes.
Bir anda yok oluşun,
Vefasızlığın imzası,
Kurduğun bu oyunun,
her anı bir kumpas mı?

Önce ruhuma sızdın,
bir lütufmuşsun gibi,
Sonra çekildin gittin,
bir kuyu gibi dibi.
Ne bir veda cümlesi,
ne dürüstçe bir gidiş,
Bu senin yaptığın yar,
Haince bir bitiriş!

Sessizliğin bir kalkan,
saklan arkasına bak,
Kendi yalanlarında,
git şimdi kendini yak.
Soracak halim kalmadı,
bitti o eski heves,
Senin o sahte ilgin,
kalsın kursağında pes!

Kendime yar olurum ben,
kendime derman,
Senin o sahte ilgin,
sadece ayak bağıymış.
Şimdi git,
hangi kuytuda susacaksan sus,
Hangi kapıda ölü taklidi yapacaksan yap;
Bende senin için
tek bir hece bile kalmadı.