Gönül kırık, Yol çamur. Şiiri - Zühre Tü ...

Aman... Aman... Bir elinde ömür tuttum, bir elinde ayrılık... Vardığım kapılar kilitli, bastığım topraklar çorak çıktı. Gözlerin vardı ya hani; o fotoğraflara sığmayan, hani o güneşten parlak... Şimdi kör bir kuyuya düştü o ışık, ne gelen var ne soran... Hey gidi yalan dünya, hey gidi vefasız sevda!

Kader vurdu sillesini, belimizi büktü de gitti, Sevda denen şu kor ateş, bağrımızı yaktı da gitti. Ben o yâri bir gül sandım, dikenine canımı verdim, O gitti de gölgesini, miras diye ekti de gitti.

Kimsede yok bu dert bende, sığmaz hiçbir kâğıda, Yürek dönmüş viraneye, benzer sessiz ağıda. Bir adam tanıdım amma, bakışları kaldı bende, Ruhu göçmüş kuşlar gibi, yarası sızlar bu tende.

Bozkırın tozuna yazdım, her nefeste adını, Toprak bile çekemedi, bu sevdanın tadını. Zühre’m der ki; yâre giden, yollar kapandı gayrı, Kavuşmak mahşere kaldı, kader yazmış bizi ayrı.

Zühre Türkeli