Kalk yine kervan göründü,gönlümün ufkunda.
Beklerken gözlerim yoruldu,hasreti yurdunda.
Dünkü gölge izlerini seyrettim,canan yolunda.
Tozların karanlığı savrulur,gözümdeki uykuda.
Her kervan yükünü taşır,hamalın yokluğunda.
Her hamalda terleyen çile,taşınır omuzlarında.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta