Gönül Karanlığında Bozulma

Sağlam iken temas:
“Nihal, gönlüm seni soruyor”
“Nihal, tenimin sesi seni çağırıyor”

Belirsizlik kuyusunda:
“Acaba Nihal’in kalbi beni istiyor mu?”
“Bu söz, hangi sırra işaret?”

Şimdi her dokunuş:
Yakınlık değil,
Adli bir delildir.

Her kelime bir remiz;
Her sessizlik bir hicran olur.

Temas, huzur değil; yeni bir yangındır

Normalde temas:
Ateşi söndürür, su olur.

Belirsizlikte temas:
Kıvılcımı tutuşturur, kor olur.

Mesaj gelir; bir an nefes
Mesaj okunur; satır arası kehanet
Kısa yazılmışsa; “Acaba soğuk mu?”
Cevap yazılır; “Ah, bu söz çok mu ateşli?”
Cevap beklenir; zamanın çarmıhı

Temas artık bir vuslat değil,
Bir endişe çarkıdır.
Nihal’in her işareti,
Gönlümün labirentinde kaybolmuş bir ipucudur.

Nihal, seninle her temas,
Artık kanıt toplamak gibi…
Senin “Merhaba”n,
Benim için “Beni seviyor mu?”nun sorgusu.
Sessizliğin ise,
Yargısız infazım.

Dokunmak istiyorum sana,
Ama parmak uçlarım soruşturma memuru oldu.
Senin nefesin,
Artık bir itiraf mı, yoksa inkâr mı diye dinliyorum.

Bu belirsizlik zindanında,
Her “:)”, bir işkence aleti;
Her geç cevap, bir fal taşı.
Nihal, senin aşkın,
Artık bir dua değil,
Bir soruşturma dosyası…