Gönül Kâbesi Şiiri - Köşektaş Türküleri

Kâbe’yi uzakta, arama boşa
Alnını vursan da, bin kere taşa
Dervişlik hırkası, yakışmaz başa
Çalab'ın tahtı, gönüldedir can.

Ham iken pişmeli, ateşte özün
Dikene dokunma, kanatır sözün
Karanlık görmesin, şu iki gözün
Hakikat dediğin, irfandadır can.

Ele bele dile sahip olmalı
Gönül aynasını, temiz silmeli
Kendi noksanını, kişi bilmeli
Kamilin vatanı, vicdandır can.

İncinsen de sakın, incitme kulu
Budur erenlerin, gittiği yolu
Muhabbet bağının, yeşerir dalı
Sevgiyle yaşayan, sultandır can.

Yıktığın kalbi sen, yapamaz isen
Nefsinin atından, kopamaz isen
Hakk'a riyasız, tapmaz isen
Kıldığın namazlar, ziyandadır can.

Köşektaş içinde, bir ulu pınar
Aşıklar bu sırrı, ezelden anlar
İnsan-ı kamilin, çırağı yanar
Mürşidin nefesi, mihmandır can.