Gönül heybesini Şiiri - Murat Ülkü

Gönül heybesini boşalttım bugün,
Aklı firar eden cana bıraktım.
Çözülsün dildeki o kördüğüm,
Kalemi kelamı sana bıraktım.

Ne bir hırsım kaldı ne de bir davam,
Sükût hırkasını giydi şu sevdam.
Gayrı ne kederim ne de bir tasam,
Hükmü de mührü de ana bıraktım.

Satırlar büküldü, harfler yoruldu,
Deryalar duruldu, sular duruldu.
Sözün sarayında tahtın kuruldu,
Meydanı o büyük şana bıraktım.

Bir nokta koydum ki sonsuzluk olsun,
İçimdeki boşluk seninle dolsun.
Varsın bütün renkler sararıp solsun,
Işığı sönmeyen güne bıraktım.

Gözlerim yoruldu ufka bakmaktan,
Yoruldum kendimi ele yakmaktan.
Vazgeçtim bir nehir gibi akmaktan,
Durulup o durgun göle bıraktım.

Ne bir sitemim var ne de bir sızım,
Alnımda yazılı en derin yazım.
Sustu mızrabım, kırıldı sazım,
Âvâzı en dilsiz tele bıraktım.

Hangi yana dönsem aynalar sağır,
Yüküm kendimeydi, kendimden ağır.
İster azat eyle, istersen çağır,
İradeyi esen yele bıraktım.

Kelimeler bitti, mana uyandı,
Gönül bir kapısız hana dayandı.
Her ne ki yaşandı, aşka boyandı,
Hesabı o mahşer güne bıraktım.

Elde ne var ise bir bir döküldü,
Gönülden benliğin kökü söküldü.
Varlık gömleği üstümden büküldü,
Çıplak bir gölgeyi düne bıraktım.

Söz bittiği yerde hakikat başlar,
Dile gelmez gayrı topraklar, taşlar.
Gözümden süzülen o sessiz yaşlar,
Sırrını damlayan kana bıraktım.

Gezdim bu alemi, kendimi buldum,
Boşaldım bir vakit, bir vakit doldum.
Nefesin elinde bir kuru daldım,
Canımı asıl o cana bıraktım.

Zamanın çarkından çektim elimi,
Lâl ettim sonunda susmaz dilimi.
Bilmekten vazgeçip, buldum hâlimi,
Kararı en yüce şana bıraktım.

Ne dünya malında gözüm kaldı bak,
Ne de yüreğimde dünya telaşı.
Gönül kandilini bir kez daha yak,
Söndürdüm ateşi, küle bıraktım.

Sözün sonu geldi, kelam yoruldu,
Daldığım uykudan gönül uyandı.
Bulanık akan su nihayet duruldu,
Ruhumu sonsuz bir göle bıraktım.

Garip Murat der ki; yol bitti burda,
Menzile varanın sükûtu derin.
Artık ne sevinçte ne de bir zorda,
Kalemi kelamı ele bıraktım.