Gönül heybesini boşalttı dünden

Gönül heybesini boşalttı dünden,
Bir sitem bile geçmiyor içimden.
Kırılmak lükstür, vazgeçtim bu günden,
Yükün ağırlığı bitti bu kalpte.

Ne bir öfke kaldı, ne derin bir ah,
Karanlık tükendi, ağarmaz sabah.
Sustu feryatlarım, dindi o günah,
Kelimeler geri çekildi dilde.

Uzaklaşmak değil, sessiz bir gidiş,
Yürekte biten o sonuncu direniş.
"Artık değmez" diyen haklı serzeniş,
İzini kaybettirir esen bu yelde.

Açıklama beklemek beyhude artık,
Ruhumuz yorgun ve hayli de yırtık.
Eski bir limandan demiri çektik,
Menzili olmayan ıssız bir yolda.

Kırgınlık biterse başlarmış veda,
Yankısı kesilmiş boş bir elveda.
Zamana bıraktık, ne varsa feda,
Boğulduk en son o durgun gölde.

Bir zamanlar yakan o büyük yangın,
Şimdi kül altında, sessiz ve baygın.
Sana değil, kendi sabrıma saygın,
Giderim iz bırakmadan bu ilde.

Anladım ki sevmek bazen gitmekmiş,
Kendi içindeki mumları dikmekmiş.
En ağır yükü tek başına çekmekmiş,
Yalnızlık büyürmüş açan her gülde.

Sitemler tükendi, bitti kelamlar,
Uğramaz kapıma artık selamlar.
Gönül defterinde eski kalemler,
Yazmaz oldu ismini bu halde.

Bakışlar donuklaştı, hislerse soğuk,
Sesimiz çıkmıyor, nefesler boğuk.
Yıkıldı kaleler, her yanımız oyuk,
Kaldık bir başımıza garip bir çölde.

Garip Murat der ki; sözün bittiği,
Umut kuşlarının uçup gittiği,
Aşkın vadesinin dolup yittiği,
O noktadayız biz, mahzun bir dilde.