Gönül heybesini açma nanköre

Gönül heybesini açma nanköre,
Görmezden geleni yorma boşuna.
Gerek yok sevgini dökme her yere,
Kadir bilmeyene varma boşuna.

Cahile söz desen mana bulanır,
Karganın dilinde bülbül dolanır.
Hak etmez makamı, boşa sallanır,
Zulmün sofrasına durma boşuna.

Güneş balçık ile sıvanmaz elbet,
Asalet özdedir, etmez feragat.
Hürmet bekleyene verme emanet,
Eğriye bir saray kurma boşuna.

Sırtını yaslama çürük duvara,
Merhem olmaz elin açtığı yara.
İnsanlar tartılır düşünce dara,
Yüzsüzün halini sorma boşuna.

Altını pul sanır sarraf olmayan,
Gözyaşı dökemez kalbi dolmayan.
Ruhuna bir nebze huzur dolmayan,
Nadanla hayaller kurma boşuna.

Güven bir sırçadır, bir kez kırıldı,
Sanki bir bedenden ruhu ayrıldı.
Sanma ki dikişler tekrar sarıldı,
Yırtılan ipeği sarma boşuna.

Emekle örülen bir ömür ister,
Yıkmaya bir anlık fırtına yeter.
Vefasızın sonu ölümden beter,
Közü sönmüş kalbi karma boşuna.

Zirveye yakışmaz alçak olanlar,
Dostluk maskesiyle dilde yalanlar.
Vefayı unutup çıkar bulanlar,
Girse de koluna durma boşuna.

Kimi makam ister kimi de şöhret,
Asıl büyük devlet candaki iffet.
Kula kul olana etme merhamet,
Haramın bağında durma boşuna.

Edep bir tac imiş, giyen bilirmiş,
Hakikat yolunda ölen bilirmiş.
Kıymeti, ancak o bilen bilirmiş,
Boş kaba su koyup yorma boşuna.

Dağ ne kadar yüce olsa aşılır,
Lakin bir nankörle zor uzlaşılır.
Doğru olan elbet bir gün seçilir,
Eğriyle menzile varma boşuna.

Garip Murat der ki; sözün tartılsın,
Hak eden yerini, yurdunu bulsun.
Gölge etme yeter, aslı kurtulsun,
Nadanın izinde yürüme boşuna.