Gönül Defteri Şiiri - Ali Sinkay

Ala gözlüm, niçin kara bağlarsın?
Vadesi yetmeden ölünmez imiş.
Neden gizli gizli coşup çağlarsın?
Gönül, sabreyle bak, Hak büyük imiş.

Yüce dağ başında duman eksilmez,
Yiğidin kadrini namertler bilmez,
Hakk’a dayanana hiç zeval gelmez,
Sabrın meyvesini yiyen bilirmiş.

Çıkalım yaylaya, seyran edelim,
Dikenine değil, güle gidelim,
Kısmet neyse ona boyun eğelim,
Kaderin üstünde kader var imiş.

Gökten süzülüp de inen nur gibi,
Gönül sarayında gizli sır gibi,
Akıp giden sudur, geçen yıl gibi,
Gelip geçenlerin izi kalırmış.

Yorgun düşme sakın, yolun dar diye,
Ağlama yüreğim, hep yanar diye,
Ümit kesilmez ki Rabb'im var diye,
Karanlık sonunda sabah olurmuş.

Dünya dediğin yer fani bir handır,
Sabır her kapıyı açan fermandır,
Yiğidin mirası sağlam imandır,
Ali der ki: Gönül, keder bir yüktür,
Sanma ki dertlerin dağdan büyüktür,
Boşver gönül boşver, Allah büyüktür.