Gönül Borcu Şiiri - Zühre Türkeli

Ben seversem gökyüzü gibi severim
Sessiz
Ama her şeyi saran o derinlikte
İçime çekerim ismini
Nefes gibi
Alır veririm
Ne bir beklentim olur senden
Ne de dilimde sitem
Bir tohumun toprağa eğilişi gibi
Sana susarak değer veririm

Gönül borcu bu
Kimseden istenmez
Adın içimde
Dilden dile düşmez
Ben seversem
Içime gömerim
Ses etmem
Yüreğim bilir
Yeter bana
Gönül borcu bu
Senden ödenmez
Ben severim
Içimden sökülmez

Kapında değilim
Gölgedeyim sadece
Güneş seni bulsun diye
Yanından geçerim
Bakmam üstüne
Kendime söz
Kalbime emanet diye
Uzaktan sevmek de sevmektir derler
Ben o uzaklığın ta kendisiyim
Bir tohumun yağmura dua edişi
Sen bilmesen de seninleyim

Belki bir gün adımı duyarsın rüzgârda
Belki bir şarkıda gözlerin dolar
Anlarsın o zaman
Hiçbir talebim yok
Sadece sende çoğalan bir kalbim var

©Zühre Türkeli