Gönül Aynası Şiiri - Zühre Türkeli

Gözlerindeki buğuda bir hüzün saklı,

Sanki rüzgar başka yöne esmiş gibi.

Sorma "başka biri mi var" diye,

Bu sessiz odada sadece senin izin baki.

Kelimelerim seninle hayat bulur,

Başka bir kıyıya yanaşmaz bu gemi.

Gönül dediğin bir sadakat yoludur,

Seninle başlar, seninle bitiririm günü.

Her gidişinde bir parça eksilir içimden,

Sanki ömür saatinin son nefesiymiş gibi;

Gözyaşım sessiz akar, kimse duymaz derdimi.

Yolların sonu hep uçuruma çıkar sensiz,

Karanlık çöker üstüme, bir mum bile yakamam.

Adını fısıldarım geceye, cevapsız ve kimsesiz,

Bu ağır yükü sırtımda artık daha fazla taşıyamam.

Hasretin bir hançer gibi saplanır da derine,

Merhem diye sürdüğüm her şey yakar canımı.

Kimse geçemez, geçemedi senin o eşsiz yerine,

Söküp attım göğsümden artık o umutlu yanımı.

Bir boşluk ki içimde, dolmuyor ne yapsam,

Fırtınalar koptu da dinmedi bu feryadım.

Gölgeni ararım her köşe başında sussam,

Silindi sanki dünyadan, kayboldu bütün adım.

Kırık bir ayna gibi parçalandı hayaller,

Topladıkça avucumda kanatıyor her anı.

Savurdu bizi uzaklara o buz tutan eller,

Geride bıraktık yarım kalmış o büyük imtihanı.

01.01.2026 | 23:45 Kayseri, Türkiye Zühre Türkeli ✍️