Ateşi; eriten demirden dağı,
Buzdan daha soğuk olabilirmiş...
İnsanın geçecek elbette çağı;
O çağda gönüller dolabilirmiş...
Her bir şeye veda, veda mı gerek...?
Demek daim böyle, bu çark-ı felek,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



