Geçtim zehir zemberek sevdanın eşiğinden.
Kaf dağının zirvesine tırmanmakla geçti ömrüm.
Pençesindeyken Zümrüd-ü Anka'nın;
Yitirdim pas tutmuş tüm umutları
Attığım her adımda karşımda sen vardın.
Ne zaman geçmek istesem,
Hep kalbimden yedim kör kurşunu.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta