Gel diyor gönül bilmediğim bir yerlere, ama kal diyen bir gönül var içimde.Peki gideceksem neden,
gideceksem kime? ...diye soruyorum ben de.Biliyorum ki kalacağım ama hep bilinmeyene gitti gönlüm, hep imkansızı
aradı.Peki şimdi........şimdi kır çiçeklerini hatırlattı.Yanındakini gösterdi, uzağı düşünürken.Peki güller neden hep uzaktaydı ve
neden onlar seviliyordu? ..Çünkü onlar seviyordu sadece.Ama gördüğünde ömrü kısalıyordu hemen...
Artık seviyorum hemde uzak değil en yakınımdaki kır çiçeğini ama ömrü ne kadar onu bilmiyorum bir de beni......
Evet kalıyorum, gitmek yok diyor gönlüm ve kazanıyor da.......
Kusura bakma gül, artık gülleri de sevmiyorum..çünkü imkansız, çünkü sahte, yalan ve uzaktaki kısa yol.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta