Gönül,karanlık bir bahçe gibi,
Sessiz,ayazlı bomboş bir sokak gibi,
Umutları kurşuna dizilmiş biri gibi,
Karamsar ve hayat küskün duruyor...
Gönül,harabe bir evin soğuk görüntüsünü,
Ağlayarak çırpınan bir aşkın gürültüsünü,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta