Gönül... Şiiri - Döndü Dülger

Sessiz bir deryadır.
Ne vakit gürültü inzivaya çekilir.
İste o vakit gönlün kandilleri
Birer birer yanmaya başlar.
Kalp susar, ama gönül konuşur;
Kelâmsız, tarifsiz, sessizce.

Bazı geceler vardır ki sema ağırlaşır,
Yıldızlar kararır, gözlerin tavana asılı kalır.
İşte o vakit gönül, kendiyle hasbihale soyunur.
Usul usul döner insanın içinde.
Her sevdanın destan yazmadığı gibi,
Her acının gözyaşı olup dökülmediği gibi,
Gönlün dili yalnızken çözülür,
Sükût ile uyutulur, sabır ile büyütülür.

Gönlün sesi duyulmaz,
Gönül dediğin, her kapıya varmaz.
Bir kez incindi mi,
Kıyıya varmayan bir deniz gibi durulur.
Ama yine de ümitle hayata tutunur.

Gönül lisanını anlayana bir sır mahfelidir.
Orada bekleyen dualar, yarım kalan hisler,
Adını kimsenin koyamadığı özlemler durur.
Gönül, bazen bir ney sesinde hüzün giyinir,
Bazen bir akşam ezanında yeni güne evrilir.
Çünkü insanın gönlü,
Daima görünmeyene meyillidir...
Döndü Dülger