Gönül. Şiiri - Enver Özçağlayan

GÖNÜL...

Ne düşersin ey gönül olur olmaz her aşka,
Elinde ne kaldı ki, garip udundan başka?
Gamdan, kederden uzak yüz yıl yaşasan keşke;
Elinde ne kaldı ki, garip udundan başka?

Sağa sola savruldun, tutamadın bir mekân,
Kapıdan kovdu seni dünya denilen bu han.
Otur ağla hâline; ister döğün, ister yan,
Kapıdan kovdu seni dünya dinilen bu han.

Bir zamanlar kuş gibi uçardın her bir yana,
Hayâlinde özgürlük, sığmaz oldun mekâna.
Bir düşün, topla seni; yazık etme zamana,
Hayâlinde özgürlük, sığmaz oldun mekâna.

Ferman dinlemeyenin çok dert gelir başına,
Hâlin açsan dostuna, had koyarlar yaşına.
Çok yerlerin ulaştın toprağına taşına,
Hâlin açsan dostuna, had koyarlar yaşına,
Şükret artık bulduğun tatlı, tuzlu aşına...

05.Ocak.2023
Fatih-İST.

Enver Özçağlayan