Gönlün Sultanı Şiiri - Sadık Kocabaş

"GÖNLÜN SULTANI"
Güneşin nuruyum, sönmez ocağım,
Mazlumun sığındı her an kucağım.
Aşkın ateşiyle yanar bu çağım,
Varlığım savuran, yeldir bu gönül.

On iki imamın izi bendedir,
Hakkın o kutsal devri bendedir.
Canların en tatlı özü bendedir,
Deryaya kavuşan, seldir bu gönül.

Hataî’yim, tacım Ali’den gelir,
Bu sırrı bilmeyen neşeden kalır.
Arif olan kişi halimden bilir,
Mevlâ’ya uzanan, eldir bu gönül.

Dünyanın mülküne vermedim değer,
Sultanlık dediğin bir rüya meğer.
Başım sadece Hak önünde eğer,
Gerçekten öteye, yoldur bu gönül.

Horasan bağından koptu bu nefes,
Ruhumun mülküne dar gelir kafes.
Her zerre Ali der, her bir son nefes,
Açılan en taze, güldür bu gönül.

Mührümle mühürlü toprak ve deniz,
Yolun gerçeğine süreriz biz iz.
Ehl-i Beyt aşkıyla biz hep tertemiz,
Der ki; Kalemsiz Şair, dildir bu gönül.