Nezdimdeki kutsiyetin nazarımdaki abidesi
Kim susturacak yüreğimde şahlanan sesi
Peydah olurken kem gözlerin anıtlaşan gölgesi
Karanlıktayım sevgili söyle burası neresi
Her yolum yokluğunda çıkmazların şahanesi
Umut surlar ardında sanki alamut kalesi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta