Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
canımızdan öte sevdiklerimizi elimizden aldığında zalimm kader, yüreğimizde yaşayan sevgisinden ötürü, asla yok olduğuna inanamayız.bir gün bir yerlerden çıkıp geliverecekmiş gibi gelir bize...yaşamımızda baktığımız her yüzde onu görür, aldığımız her nefeste onu yaşar oluruz...hayatımın bir kesitini anlatmışsınız dizelerinizde aynı anda...kaleminize yüreğinize sağlık sevgili dost....
Hepsinde sevdiğin taptığın o kadını
Yıllar önce kaybettiğin o kadını buldun...
Bir şaire de böylesi dizeler yakışır teşekkürler yüreğinize ve kaleminize.
Orijinal bir düşünce,enfes bir şiir,kutlarım kalemi.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta