Bu mevsimi yalnız yaşamak varmış
Gönlümü kara kış aldı, beynimi kasırgalar
Gündüzler çekilmiyor, geceler daha ayazmış
Gönlüm kara kışta, yolun yarısında ayaklar
Ne ümitle yol almıştım, toz pembe hayaller
Tozlar içinde gönül kırgınlığı, yaşadığım ızdıraplar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta