Gonca Urgancı Şiirleri - Şair Gonca Urgancı

Bir gün mutsuz olurum korkusu varsa şayet içinde Korkma!
Seni mutsuzluğa iten kendi tercihlerinden başka bir şey değildir.
Baki olmadığını unutma ,unutma ki ebedi zannettiğin mutsuzluk seni çevrelemesin.
Boşvermeyi öğren.Hiç kimse için kendini değiştirme.Kendini kaybedersen varoluşun anlamını yitirir.Canavarlaşırsın.Hiç bilmediğin l
Kötülük hayatında kabz halini alır.
Kendine sahip çık.Seni kaybetmeye hazır olanlara hayatının dışına doğru bir yön ver ki zamanın sınırlı olan günlerini kaybetme.

Zannetme ki kalp sana muhtaç…
Hangi kıvılcım beni benden vazgeçirebilir.
Düşün…
Benlikte senliği canlı tutan benden başkası değil .
Hangi gözün bana bakarda beni görür
Söyle . Bende sen kimsin

Bir hikayeyle başlar ömür. Yazılmış olur an be an değiştirmek için uğraşırız ya da şikayet ederek tüketiriz ömrümüzü.
Hepimiz zannediyoruz ki yazsak roman olur .Doğru hepimiz yazsak her hayat roman olur Farkındalıklarımız yok ,kendimizi tanımıyoruz,her zaman başka hayatlarda yer arıyor kendi hayatımızı yok ediyoruz. Her yeni başlangıcı ya da sonu suç olarak algılıoruz. Mütemadiyen iyiyi de kötüyü de başkalarında arıyoruz.
Peki hiç sorduk mu kendimize…
Biz kimiz hangi şartlarda yaşıyoruz .Şartları oluşturduk mu Mevcut şartlarımı zorluyoruz.
Peşin hükümlüyüz değil mi ?
Yaşadığımız her şey aslında kendimizin gibi .Kötü haber var o zaman sadece bizim için uygun görülen karakteri oynuyoruz.

Geçtimi kalan ömürdeki zaman
Yeni uyumuştum oysa ki ...
Sessizce çekilmiş erbap etraftan
Bir anda Gönlüm geçti yaşanmamış zamandan

Peki bu sanrılar da mı ordan (geçmiş)

Kapat gözlerini ve sadece sev!
Yokluğumu hayal et,sonra değerlerimi
Ben hayal ettiğimde bir yanım eksik
Neşeli şeyler düşünmeye çalıştım
Sen yoktun.Bıraktım hayal kurmayı
Kelimelerde manasını yitirdi.

Durağan manzaraları sevmiyorum.
Bu yüzden;
Sonbahar insanıyım.Eşsiz manzaralara bakmalıyımGökyüzünü yağarken ,denizi dalgalıyken,kuşları uçarken,hatta bir ağacı yaprak dökerken seyretmeliyim.
Senkronize edilmiş bir dans eşliğinde yürümeliyim mesela.
Renklere aşık bir yüreğim.
Yeşilden kırmızıya,kırmızıdan sarıya ve kuruyup düşerken sarıdan kahveye...

Ben bir yolcuyum.
Çantası sırtında...
İçinde aklım
Akıl içinde kalmasa
Yolculuğa çıkamaz kalbim
Mutlak gerçekte ,

Kelimeler kifayetsiz olduğunda başlar yeni arayışlar.Cümleler anlamını yitirirken yeni hayallerle dolarız.
Buna yokluk demek istiyorum.
Yokluk meydana geldiğinde, gerçekle hayal arasındaki bağda kopar. İnsan nefesi dünyevi kalırken ,hayallerde pamuk ipliğindedir.
Ve yokluk kendini gösterir.
İnsan var olmanın acısını yoklukla unutmaya çalışırken ,yokluk varlığın tadını özlemeye başlar.