Katları vardır özlemin bilir misiniz?
Canlıyken gömülmüş bedenler gibi uyuşuk, sessiz
Vaktinde ölememişliğin ağrılı söylencesini demlendiren
Akrebi, yelkovanı kopuk çalışan saat kadar dilsiz...
Dal budak saldığı görülür bir yok olamayışta bazen
Bir hüzün çiçeğini tanırsınız
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta