Gölün Ördeği Erinirken

Bî-hûde geçti dem-be-dem eyyâm-ı zârım benüm
Bir lahza fehm etmedim kıymet-i yârım benüm

Bağ-ı vücûdumda açan güller hep hazân gördü
Vaktinden evvel soldu gitti nevbahârım benüm

Gölün ördeği erinirken nakş-ı sûret döküldü
Levh-i amelde satır satır yazıldı varım benüm

Sandım ki devrân bendedir, felek bana ramdır
Bir çarh döndü, alt üst oldu iktidârım benüm

Ne vefâ bildim zamâneye ne zamân bana kaldı
Dost bildiğim günler oldu büyük zararım benüm

Gittiğim her yol sonunda yine kendimden kaçtım
Aynada düşman kesildi sûret-i dîdârım benüm

Geri dönmez geçen dem, çağırmakla gelmez
Âh ü figân ile doldu şimdi diyârım benüm