Gölgesiyle konuşan adam Şiiri - Murat Ülkü

Gölgesiyle konuşan adam duyulmazmış,
İçimde binlerce kez kimsesiz kaldım.
Yalnızlık ki kapısı dıştan açılmazmış,
Kendi acılarımda ben saklı kaldım.

Ömür bir nefeslik mola, bitecek,
Yollar yorgun, ben yorgun, vakti beklerim.
Can kuşu kafesten elbet uçacak,
Ne bir sitem, ne de gölge gizlerim.

İşte o an vasiyetim; kefenim senden,
Çünkü sensin hakkı helal eyleyen.
Başkası yük görmesin, çekilsin benden,
Huzur bulsun bu garip, ak bezle gülen.

Toprak yorulur elbet ağır yükümden,
Bir seher vaktinde sessiz giderim.
Duyarsan göçmüşüm köhne mülkümden,
Yarana sormadan veda ederim.

Gidişimle derin sessizlik çöker,
Sözlerim boş odalarda asılı kalır.
Yastıktaki baş izim zamanla yiter,
Yokluğum en ağır omzuna kalır.

Bir fincan yarım çay, bir ceket askıda,
Sanki dönecekmişim, bakarsın kapıya.
Lakin hayat sürer, ad silinir baskıda,
Boş bir sandalye şahit olur acıya.

Gömün beni ıssız, adsız yamaca,
"Bir hayaldi geçti" deyin, sormasınlar.
Veda vakti geldi yarım amaca,
Feryadımı toprak örtsün, duymasınlar.

Nihayet bir rüzgâr küle savurur,
Ne bir iz kalır geride, ne sönmemiş nar.
Dünya döner yine, hayat kurulur,
Ruhum artık hürdür, bedenim kanar.