" Gölgesi Uzun İnsanlar"

Kendini sevmeyen insan,
Önce kendi içindeki çocuğu incitir…
Sonra kırdığı o sesle
Bütün âleme bağırır durur.
Kindar olur, çünkü kalbi yaralıdır.
Yarası konuşur, kendisi susar.
Acısını saklayamaz;
Bir söz söyleyip bin gönül yıkar.
Ey gönlüm, bil ki
İçi karanlık olan,
Başkalarının ışığıyla yürümek ister.
Bu yüzden manipülasyonla eğmeye kalkar
Senin dimdik yürüyen iradeni.
Ama bil:
Hak ile yürüyen eğilmez.
Kalbi Allah’a yaslanan kırılmaz.
Gölgesi uzun olanların,
Kendisi kısadır aslında.
Mevlana der ki:
“Dumanı takip edersen gözün yanar;
Nura bakarsan gönlün açar.”
Sen dumanı değil, nura bak.
Çünkü onların öfkesi senden değil,
Kendi nefslerinden gelir.
Ey güzel yürek…
Küsme kimseye; fakat
Yaklaşma da, gönlünü üşütene.
Zira soğuk taş ısıtmaz insanı,
Isınan yine kendi kalbidir.
Yoluna bak.
Şems’in dediği gibi:
“Kalbini inciteni değil,
Kalbini dirilteni ara.”
Sen yürüdükçe anlaşılır hakikat...
(E.S.P 14.11.2025)