Gölgesi Çınar Şiiri - Melek Dalgıç

Ben gecenin
Maviyi sardığı günlerde
Seni düşündüm de
Senli bir rüya
Kurmak da değilmiş dileğim
Sensizliğin seni
Fısıldadığı gecelerde yok
Hiç olmadı bende
Çocuksu bir rüyaydı
Sana kanan gülüşlerim
Gençlikten kalma
Belki düşlerim
Tamamlandı roman
Kapandı kitap kapağı
Bütün senli sayfaları sildim
Eski bir hatıradır
Çınar gölgesi
Kuşlar bile unutmuştur
Daldaki şahitliği
Yapraklar kuruydu
Sarardığından
Islanmıştır şuan
Sanma ki ağlıyor
Yağmurdan
Aşk bazen son bakıştır
Diyeceğimde
O geçti mi aramızdan
Hani benim ellerim
Hep üşür ya
Şimdi daha çok üşüyecek
Yok sevgiyle de kandırmam
Keşke sadece kalsaydık
Sessizliği paylaşan
Üzüntün katlanır mı ikiye bilemem
Hem şimdi yaprakların döküldü diye
Son şans mı bu hayır
Belki baharda yine
Yeşerirsin bilemem
Anladım ki
Aşka sadakatimde
Güvenimde
Yitirmişim yeniden
Hem kalbimde öyle
Derin bir kuyuda açılmadı
Sadece silik bir hatıra
Çınar gölgesinden