Gölgemle Şiiri - Mehmet Baki Öztokmak

Arkama alarak bazen güneşi
Salarım gölgemi boylu boyunca
Şu yalan dünyanın diye başlayan
Ne kadar yalnızlık nağmesi varsa
Takılır ardına, hatıralarla
Anlatır içimde solan gülleri
Teselli bulurum onunla
O ki, yalnızlığın kardeşi, eşi...

Karşıma alarak bazen güneşi
Aheste aheste olurum revan
Yoldaşım peşim sıra
Yaslanırım tereddütsüz şüphesiz,
Yürüdükçe var olacak ardımda
Azmim, tembelliğim, korkum
Bazen gitmek isteyişim,
Dünyada kalma arzum,
Vaatler savurup hep uydurduğum
Umudum...

Soluma alarak bazen güneşi
Gölgem de sağ yanda, elim omzunda
Salarım efkarı, doyup huzura
Benimle yürüyor nolsun ki daha
Bazen anlatırım, bilge olurum
Ne söylesem odur, yok demez asla
Bazen o efendi, ben ardı sıra
El pençe bağlayıp köle olurum
Bazen ben Karagöz, o Hacivattır
Ben hayal alemi, o hakikattır,
Devirden bahsedip bazen üstatça:
“Dostluk selam vermez, hal sormaz vefa,”
Onda gördü herkes teslimiyeti
Adanmıştır sana tüm varlığıyla...

“Gölgeler çok uzuyorsa
Güneş batıyordur ama
Dünyanın da çok uzadı gölgesi
Son demde galiba...