Bir ömür peşimde gezinip durdun,
Yorulmadın kara gölgem nedense?
Yollarda başını taşlara vurdun
Acıdım haline dinle be gölgem.
Ben büyüdüm, sense her gün kısaldın,
Ayaklar altında, yerlerde kaldın.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Necip Fazıl'ın öğrencisi olduğunuzu gösteren güzel bir örnek..Onun sesi yankılanıyor adeta..Ama ustaca,ama şairce..Kutlarım.
insanin en kadim yoldasi gölgesine ozanca bir bakis... dogrusu mükemmel bir bakis ve siir... tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta