Gölgelerin Dansı Şiiri - Mesut Yüksel

Ben bir gölgeyim,
ışığın doğurduğu.

Adımlarının altında uzanırım,
sessiz bir yoldaş gibi,
aşık ve mağrur.

Karanlık bir iz düşer gözlerine,
senin ışığınla eririz aynı potada;
demir gibi sevgimiz,
kızıl bir kor hâlinde parlar,
her kıvılcımda adımızı haykırır geceye.

Güneş verse de bana adımı,
asıl beni var eden
senin teninin aydınlığıdır.

Senin ışığınla ters yüz olurum;
zıt sandığımız her şey
birbirinin eksik parçasıdır,
bir bütünün sessiz yankısı.

Işığın gölgeyle dansı
bir Arjantin tangosu gibi:
kıvrak, titrek ve
büyülü bir zerafet…

Ateşin suyla dansı,
ışığın karanlıkla raksı;
zıtlıkların yarattığı sessiz fırtına
geceyi deler,
kendini bulur her yıldızda.

Ve her dönüşte,
her gölgenin kıvrımında
biz var oluruz:
ışık ve gölge,
tutkunun ve aşkın
sonsuz alevinde birleşir.