Gölgeler şehrinin kadını

Ne bir dua olduk,
elleri semaya açtırdık;
ne bir gözyaşıydık,
kirpikleri ıslattık.

Biz hiçtik,
önemsizdik,
yoktuk...
surettik yalnızca.
Ama siretimizi tanımak istemedi kimse.

Gölgeler şehrinin kadınıydım ben,
yalnızlık kokar sesim
ıssızlık biter sessizliğimden.

Kulaklarım tatlı bir söz duymaz,
gözlerim ,
gözlerime bakan bir göz görmez.
Ellerim arar,
ama asla bulamaz.

Sana gelmez yürüyen ayaklarım,
senden gitmez kalbim.
Her şey o anda durur,
olmasa da kalır yalnızca “biz”.

Kalkarız masadan
Yollarımız ayrılır.
Sen ben olursun,
ben senden eksilirim
bizi gömer,
yolumuza gideriz.