Akşamüstü hüznü... etraf ne sessiz...Kumrular da sessiz...bu dünya sakin.
Öylece oturuyorum anlamsızlıkta... Belki düslemiştim böyle dünyayı.
Ama bu sessizlik çaresizlik mi? Ya da hayra şerre alamet mi bu?
Akşamüstü gölgesinde gölgeler, kim bilir ki, hangi oyuna hakim,
Yalnızlıkda duruyor eski yerinde, hasret, özlem esir olmuş gölgeye,
Ama her nedense hüzne talimim...yoksa mutluluǧ a ihanet mi bu?
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Süper şiir
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta