bundan kaç yıl önce bilmiyorum ama
ben çocukluğumu lunaparkta kaybettim,
çarpışan otoyla dönme dolap arasındaki
o küçük yolda...
o kadar görkemli, şatafatlıydı ki ışıklar....
bana çocukluğumu unutturdu
sonra anladımki
ışıklar yalancı
ışıklar sahtekar....
ışıklar kaybetmiş tüm hüznünü
yağmur sonrası gelen bir çığlık misali,
belirsiz ama yankı uyandıran
kaybettiğim kendimi bulma ihtimalinde
küçük bir hüzün kapladı yüreğimi
ve...
yağmurla beraber bir kaç damla
bakir gözyaşı aktı avuçlarıma
ben seçememiş olsamda göşyaşımın hikmetini
çoktan avuçlarımdan
damla damla süzülüp
bana hesap sorarcasına
bozulmuş dünyanın toprağına karışmıştı
belki yok olanlara yeniden filiz verecekti
apansız çıkışlarla
sonra yaşlanmış bedenin
çocukluğu olmayan geçmişinde
bir hayat anlattım,
hikayeyle masal arasında
kimseden duyamadığım
olduğum kadarıyla...
dinleyemediğim masallardı,
hep duymak istediğim,
bir türlü sonuna yetişemediğim
başlığını duyamadığım masallardı....
onca kalabalıkta kaybolan çocuğun
hikayesi daha bir acıydı.
onu bulmasaydım,
umut hep filizlenecekti içimde
ben ihtimaller denizinde boğuşurken
paslı bir bıçakla kesilip atılmış
bir çocuk buldum
yeniden filizlenemeyecek kadar
derindi yaraları
gözyaşı acı su olmuş,
kuru ekmek yetmemişti,
ve ben son kez
çocukluğumu kaybetmiştim......
.....
04.11.2006 01.21
Kayıt Tarihi : 4.11.2006 14:31:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
çocukluğumu kaybetmiştim...
sevgili şair kardeşim kaybettiğine yanma sakın ...o lunaparklarda kimler nelerini kaybetmediki..
çocukluk dediğin ne ki..
elleri öpülesi annene sor derki pamirim sen hala çocuksun....
kutluyorum....
tebrikler..başarılar ablacım..
TÜM YORUMLAR (4)