Hep pişmanlıklarından bahsediyordu onlar
Bir deneyimin pis kokusu ağızlarında
Sevda yükünü sırtlamış çocuklar
Yüzlerinde ne olursa olsundan kahkahalar
Torbaya daldırıyorum ellerimi
Her şeyden biraz
En çok ölümü besler anılar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta