Ayın aydınlığı
Güneşin özlemini kavuruyor geceleri
Özlemleri artırıyor sevginin kucağında karanlık
Yalnızlığı unutuyorum
Yalnızlıklarla dost olarak
Yaşamanın değerini bilip
Yarı ölü insanların
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gönül sesiniz daim olsun.
Tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta