Gökyüzünü Severim Şiiri - Emir Kerküklü

Gökyüzünü severim,
Çünkü her baktığımda kendimi yeniden bulurum.
Sabah olur, altın ışıkla umut dizer,
Öğlen olur, maviliğiyle kalbimi süzer.
Akşam iner, kızıllık içime sızar,
Gece gelir, yıldızlarla ruhumu sarar.
Bulut geçer, sabrı öğretir,
Kuş uçar, özgürlüğü getirir.
Rüzgâr eser, içimi serinletir,
Sonsuzluk susar… ama çok şey söyletir.
Gökyüzüne bakınca dertler küçülür,
İnsan biraz susar, biraz çözülür.
Kalp hafifler, yükler dökülür,
Ruhum genişler… zincirler çözülür.
Ben gökyüzünü severim,
Çünkü ne zaman daralsam,
Başımı gökyüzüne kaldırırım
Şükredip yeniden nefes alırım.