Ne var geceden korkacak? bir dilek tut ve uyu.
ne kadar da havalı,
mavi atlas yorganım.
titrerim gece vakti,
üzerime alırım,
yıldızların batarda,
delinir uykularım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu harika ve kısa şiirinide tam puanla tebrik ediyor selem ve sevgilerimi sunuyorum.
Seyfeddin Karahocagil
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta