Gökten süzülen ışık Şiiri - Murat Ülkü

Gökten süzülen ışık, toprağın bağrına düşer,
Bir avuç toz uyanır, kendi derdine düşer.
Dünya koca bir hanmış; gelen geçer, konan göçer,
İnsan bu dar kapıdan, sonsuzluk umup geçer.
Q
Dağlar sükut içinde, denizler derin bir ah,
İnsan dediğin meçhul; hem tövbe hem de günah.
Kökü yerde sabittir, başı bulutlarda şah,
Bir yanı zifiri gece, bir yanı aydın sabah.
Q
Gezegen döner durur, vaktin çarkı kırılmaz,
Bu hırslı kalabalıktan hiçbir iz geri kalmaz.
Toprak cömert anadır, küsüp de geri durmaz,
İnsan dünyaya doyar, dünya insana doymaz.
Q
Zaman bir değirmendir, öğütür durur teni,
Eskitir her mevsimi, her gün yaratır yeni.
Dünya bir beşik gibi, sallar durur evreni,
İnsan içinde yolcu, arar durur kendini.
Q
Gülü dalında bırak, dikeni bende kalsın,
Ateş düştüğü yeri, yanan gönüller bilsin.
Toprak sabırla bekler, akan gözyaşın silsin,
Dünya bir toz bulutu, varsın rüzgarla gitsin.
Q
Nice sultan ağırladı, nice krallar eskitti,
Hepsi birer birer sessizce çekip gitti.
İnsan ki bir nefesti, aldığı anda bitti,
Dünya yine aynı yer, sadece gün eksildi.
Q
Yıldızlar şahitlik eder, her gece bu kavgaya,
Ruh bir yanı sığmaz olur, şu daracık dünyaya.
Gönül bir kuş misali, kanat çırpar semaya,
Lakin ayakları bağlı, mahkumdur şu karaya.
Q
Altın tahtlar devrilir, saraylar olur viran,
Bir nefeslik saltanat, sanki geçici bir an.
Dünya dilsiz bir tanık, her şeyi sessiz gören,
İnsan ise bir masal, sonu toprağa varan.
Q
Bakma öyle mağrurca, ey insanoğlu dur bak,
Sonunda sarılacağın, bir avuç kuru toprak.
Dünya bir ulu çınar, sen dökülen bir yaprak,
Aslın bir damla suydu, sonun yine uyanmak.
Q
Ne dünya sana kalır, ne sen dünyaya miras,
Bir emanet bu gövde, bir nefeslik ihtiras.
Garip Murat der ki; bitmez bu büyük kıyas;
Dünya bir koca umman, insan içinde bir yas.