Henüz sabahın körü, tüm kötülük ayakta
Efkar boynumu keser, ben bir panik atakta
Bir travma ki, şurda, yorganıma bürünmüş
Kefen olmuş sarılmış, sıkışmışım arafta
Zamanın durduğu yer, karanlıkları yaktı
Sanki gökler yarıldı sırlar ortaya aktı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta