GÖKPINARIMIZ
Ah Gökpınar ah! Çocukluğumda senin masmavi, ışıltılı sularında öküzlerin, ineklerin, mandaların oflaya puflaya yüzdüğünü gördüğüm yıllarda önce korkmuştum senden. Deniz görmediğimizden “Deniz böyle bir şey olsa gerek,” diye düşünmüştüm çocuk aklımca.
*
Biraz büyüyünce korka korka ayaklarımızı suya sokmayı, sonra da kıyısında ayaklarımızı çırpa çırpa yüzmeyi öğrendik. Suyun o kadar soğuktu ki içinde fazla kalamazdık. Torbalarımız buz gibi olur, büzülür; çenemiz tir tir titrerdi. Büyüdükçe ortalarına kadar yüzer olmuştuk.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor
Devamını Oku
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta