İki yağmur arasında çıkan güneş
Ve o güneşin sebep olduğu gökkuşagımsın
Çıktığında her gökkuşağı kendimi dağlara atıp
Nereden başladığını aradığımsın
Ve her buldugumda yanina kadar gidip dokunmadığımsın
Ne zaman dokunmak istesem sana bir hayal oluyor dünyada
Ve ne zaman tutmak istesem elini gökkuşağı gibi kayboluyorsun avuçlarımda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta