Ol dem ne gözyaşı,ne yaktığı sayfalar kalıyor.Yalnızca yağmurun hezeyânını seyrdeyim.Inleyerek boşalması,camlara keskin vuruş,paramparça sîne.Kaldırımlarda akan ayrılık seli...Girmedik sokak,girmedik gönül kalmıyor.Pencereden izlerken bu sefâleti,gün gelince kendi sefil oluyor.Her günahta paramparça gözyaşı.Kaderimi sıksam kırmızı katreler akacak.Aynım Şems'i arıyor,ardında gökkuşağı.
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta