Gökçe Şiiri - Abdullah Dikeç

Sen gül, Turan güzelleşsin Gökçe,
Bir tebessümünle çağlar yeşersin.
Sen ağla, toprak rahmete doysun Gökçe,
Bir damlanla taş bile yumuşasın.

Sen utan, yapraklar sararsın,
Rüzgâr adını fısıldasın.
Sen sinirlen, herkes yansın Gökçe,
Ateşin kalbime dokunmasın.

Hilal kaşlı, ay yüzünde göz Gökçe,
Geceme düşen ilk ışıksın.
Sözünde öz Gökçe,
Sustuğunda bile konuşansın.

Gözlerin oktu, çektin yay gibi,
Bir bakışınla vurursun beni.
Ah, o bakışların deli ay gibi,
Geceyi bana dar edeni.

Saçların kaç yıldız donattı Gökçe,
Gökyüzü saçlarında kayboldu.
Hasretin kaç gönül kanattı Gökçe,
Adınla içim doldu, taştı.

Ak tenin bende beni arattı Gökçe,
Dokunmak bile dua gibi.
Kollarıma alıp saramadım Gökçe,
Mesafe kaldı aramızda, sessizce.

Bin yıldır beklediğim güneş misin sen,
Doğunca içim ısınsın isterim.
Ufkuna türküler seremediğim,
Kalem olup kâğıdıma akasın.

Uyurken bile destan yazdırırsın sen Gökçe