Ruhumun en ıssız köşesinde bir ışık yandı,
Ne bir zincir tutabildi beni, ne o eski korkular.
Seni sevmek; uçurumun kenarında kanatlanmakmış,
Hiç düşmeyeceğini bilerek rüzgâra teslim olmak…
Bir kentin kalabalığında değil,
Bir bakışın sessizliğinde buldum seni.
Avuçlarımda sakladığım o çocuksu sevinç,
Adınla birleşince özgürlük oldu.
Ne zamanın hükmü kaldı artık,
Ne mekânın dar duvarları.
Sen varsan,
Her yer uçsuz bucaksız bir kır bahçesi.
Göğüs kafesimde çırpınan o deli kuş,
Artık gökyüzünü değil, senin kalbini vatan bildi.
Çünkü en büyük hürriyet, bir ruha ait olabilmekmiş,
Ve en güzel şiir, seninle başlayan o sonsuz cümle…
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 20:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!