Göğünü yitiren düşüncelerim…
Aydınlığa sahip karanlık…
Panzehirin içindeki zehir…
Özgürlüğü özlemeyen mahkum gibiyim.
Duygularım kırbaç yüklü kölesidir ruhumun.
Göğünü yitiren düşüncelerim…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu derin duyguları ve şiirinizi kutluyorum
Yürek sesiniz hiç susmasın...her ne kadar göğünü yitirenler olsa da
Kaleminiz daim olsun...nicelerine
Saygılarla
Bir kere cam kırıklıklarıyla kesilmemiş olsun gökyüzü. Daim yağmur yağar ve tavansız kalır düşünceler ve sokaklar...
Kutlarım...
GÜZEL DUYGULAR,GÜZEL ANLATIM ,KUTLARIM ŞAİR.yuvasız kuş
sevgi seliniz hiç bitmesin üstad,
nicelerine.
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta