Göğün sıfır noktasındaki sen

Seni sevmek, bu devasa mavinin ortasında
Kırmızı bir sandalyeye bütün bir ömrü sığdırmakmış.
Bakışların, o binanın pencerelerinden sızan bal rengi sızı,
Eski bir alfabenin unutulmuş, en harfiyen can acıtan sızısı.
​Bu bina ki; gökyüzünün yırtık cebinden düşmüş bir kibrit kutusu,
İçinde sönmeye yüz tutmuş birkaç sevişme, bir tutam da sürgün korkusu.
Merdivenler, sanki bir kadının gerdanındaki o imla hatası;
Çıktıkça yorulmuyorum da, indikçe azalıyor sanki bu kentin haritası.
​Sen sırtını dönmüşsün, bir denizi emziriyor omuzların,
Benimse cebimde paslanmış anahtarlar, hiç açılmamış kapıların.
Mavi, burada sadece bir renk değil, bir çeşit anayasa suçudur,
Ve senin o sarı ışığın, bu karanlık rejimin tek meşru ucudur.
​Seni bir mısra boyu öpmek vardı şimdi,
Tam da bu betonun göğe değdiği o imkansız yerden.
Ama biz, iki ayrı dizeye hapsedilmiş kafiyeleriz;
Görüşmemiz imkansız, ayrılmamız ise bir şiir cinayeti...