Göğün Dikiş Yerleri Şiiri - Ali Sinkay

GÖĞÜN DİKİŞ YERLERİ
(Miraç Gecesi, 2026)

Göğün dikiş yerleri sökülüyor, duyuyor musun?
Yerçekimi, cebimde unuttuğum eski bir bilye artık.
Zamanın kabuğu çatladı; içinden sızan o sükût,
İnsanın kendi boşluğunda verdiği o büyük mola.

Adımlarımı bıraktım, ayakkabılarım dünyada kalsın,
Tenim, ruhuma dar gelen o eski hırka.
Yukarıda değil her şey, belki de en içeride,
Bir atomun kalbindeki uçsuz bucaksız parkta.

Sessizlik, hallaç pamuğu gibi atıyor gürültüyü,
Melekler, rüzgârın henüz icat edilmediği bir dilde konuşuyor.
Ne geçmişin pası var burada, ne geleceğin telaşı,
Sadece “şimdi”nin o korkunç ve güzel parıltısı.

Bak, Sidre’de durdu mesafe, bitti koordinat,
Kendimi kendimden çıkardım, geriye ne kaldı?
Bir boşluk mu, yoksa her şeyi kuşatan o doluluk mu?
Bu gece, cevabın soruya dönüştüğü tek noktadır.

Ali Sinkay
Miraç Gecesi, 2026