Ben bir göçmen kızı gördüm, Hakkari'nin dağlarında
Bir gülümseme vardı, sararmış yapraklarda
Doğru söyle, göçmen kızı, bir sevdan var mı?
Yoksa yalnız mısın, alayım da kollarımda sarayım seni
Ne ses var, ne söz var, kaybolmuşum rüzgarın ardında
Rüzgarın soğuk esintisiyle uyandım, gecenin derinliğinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta