ilkin seni bildim yollarında
duydum sanrısal sesini bir kayanın
neonlar yükselmişti artık
bir tabaka daha atmosferde
vadilerini aştım özgürlük bayraklarının
dağlarında bir çobana uzattım ellerimi
damarlarımda bir zelzele
sismograflarımı eskidi bu kentin
umursamazlığın adıdır bu
öfkelerim buğusunda boğduğum
kalmamış bir yaşamın
kareköküdür yaşanan
ey çocuk
irice savaşların ateş hatlarında
imdat çığlıkların gelirdi kulağıma
mamasız bir çağda büyür
toprak yudumlardın sessizce
şimdi o mercansı gözlerde
yolda kalmış bir onurun
hıçkırıklarıdır yükselen
o damlalar o gözyaşları
git duyur sesini
ey içimi tüketen boğmaca kasırgası
yıldızlara uzanır geceler gördüm
yolda kalmış çocukların
tiz sesleriydi yükselen
adı sorulurmu ellerinin
kabına sığmaz biriken
nice yörelerin
göçmen çığlıklarıdır bu
kanat çırpan martıların
özgür havasıdır soluduğum
yollarına uzatsam ellerimi
eteklerinca bahar yürür içimi.
07/08/1982
Kayıt Tarihi : 15.1.2005 00:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!