Göçebedir kalbin Şiiri - Ferhat Parlak

Bir rüzgâr eser içinden…
Adını bilmediğin bir şehirden gelmiştir sanki…

Her sokakta bir iz bırakır,
Ama hiçbirinde uzun kalmaz…

Göçebedir kalbin.
Bir yerde kök salmayı hep erteler.
Her köşe, her kavşak…
Yeni bir başlangıç,
Ama aynı zamanda bir veda…

Bir tren istasyonunda oturursun bazen…
Ayrılıkları izlersin durmadan.
Her vagon bir hikâye,
Her hikâye bir yıkıntı taşır yanında.

Sen de aslında bir yolcusundur…

Gökyüzüne bakarsın…
Bulutlar, akıp giden insanlar gibi.
Hiçbiri bir yerde durmaz.
Ve sen de durmazsın,
Gözlerinde sonsuz bir arayışla…

Sonra bir gün…
Bir yerde kalmaya karar verirsin.
Ama toprak,
Ayaklarının altından kayar…

Bazen kök salmak diye bir şey yoktur.
Bir kalp kendi yolunu ararken,
Bulunduğu her yerde kaybolur…

Sonunda anlıyorsun…
Hayat bir yer bulmak değilmiş.
Kendini bulmakmış.

Her yol,
Bir insanın içinden geçer.
Ve her insan,
Bir yol olur bazen.

Belki de sadece birinde,
Kendi yolunu bulursun.

Ve belki de o yol,
Bütün o kaybol